HISTORY OF A MAINE COON:

 

 

Duże i piękne Maine Coony królujące dziś na wystawach kotów rasowych wywodzą się w prostej linii od pracujących kotów farmerskich w ciężkim roboczym typie. Historia rasy nie jest długa i jak sama nazwa rasy głosi, zaczyna się w stanie Maine w USA. Nazwa rasy pochodzi z połączenia dwóch angielskich wyrazów: Maine (od nazwy stanu w USA) i Coon (od angielskiego słowa racoon, czyli szop pracz). Skojarzenie z szopem praczem powstało zapewne ze względu na długi i puszysty ogon Maine Coonów. Ze względu na to, że pierwsze Maine Coony w większości były czarne o różnych rysunkach tabby (pręgowania), to ich pręgowane poprzecznie i dumnie noszone w górze ogony przypominały ogony szopów.

Niektórzy nawet mówili o niezwykłej krzyżówce kota i szopa pracza, czego efektem miałaby być nowa rasa. Oczywiście historie te można włożyć między bajki, gdyż z biologicznego punktu widzenia taka krzyżówka jest niemożliwa. Według innej opowieści, koty te pochodzą bezpośrednio z hodowli Angor Marii - Antoniny, która w obawie przed rewolucyjnymi zamieszkami we Francji wysłała je statkiem do Ameryki. Najbardziej prawdopodobne jednak, że rasa ta powstała na skutek naturalnego krzyżowania się rodzimych domowych kotów krótkowłosych z półdługowłosymi kotami w typie angorskim, które występowały sporadycznie na wybrzeżach Atlantyku, przywożone przez podróżujących na wschód marynarzy.

Gen odpowiedzialny za długi włos jest u kotów recesywny, więc w przypadku skojarzenia dwóch długowłosych rodziców, wszystkie kocięta w miocie będą długowłose, a po niektórych krótkowłosych osobnikach posiadających w swym genotypie długowłosych przodków także rodzić się będą długowłose kocięta. Tak więc farmerskie koty z Maine, najprawdopodobniej w wyniku przystosowywania się do surowych warunków klimatycznych, ulegały naturalnej selekcji, w wyniku której pozostawało coraz więcej długowłosych osobników.

Z całą pewnością człowiek nie przyczynił się bezpośrednio do tworzenia tej naturalnej rasy. Koty te rozmnażały się same i nikt specjalnie się wówczas nie zajmował ani ich wyglądem, ani ich losem. Były one najczęściej na wpół zdziczałymi zwierzętami, które musiały same się wyżywić i zaopiekować potomstwem. Musiały być na tyle miłe i ufne w stosunku do człowieka, by mogły pozostawać w jego bliskim sąsiedztwie, co dawało im schronienie w bardzo zimne i deszczowe dni. Srogi klimat i trudne warunki życia wymagały od Maine Coonów nie tylko eksterierowych cech przystosowawczych, koty te musiały być także bardzo inteligentne, by przetrwać. Ich spryt, wścibstwo i naturalna łagodność szybko zjednały im nie tak znowu czułe serca lokalnych farmerów. Dzięki naturalnej selekcji przy życiu pozostawały tylko bardzo zdrowe, silne i wytrzymałe koty.

Pierwsze oficjalne informacje o dużych kotach z Maine pojawiły się w roku 1861 w książce pt.: "The Book of the Cat". W roku 1866, na pokazie zwierząt gospodarskich, farmer z Maine zaprezentował dużego, długowłosego kota. Już pięć lat później farmerzy z Maine zorganizowali własny pokaz wielkich kotów i przyznali na nim tytuł "Maine State Champion Cat", co jest faktem bardzo interesującym, ponieważ wszystkie oficjalne źródła podają, iż pierwsza wystawa kotów rasowych na terytorium USA odbyła się w roku 1895 w Madison Square Garden. Maine Coony były jednak na owe czasy kotami zbyt "wiejskimi", aby mogła zainteresować się nimi arystokratyczna felinologia schyłku XIX wieku. Na wystawach kotów rasowych Maine Coony zaczęły się pojawiać dopiero w latach 50. XX wieku. Długo nie mogły zjednać sobie zwolenników.Po wielu trudach grupie amerykańskich hodowców udało się przedstawić tę rasę do rejestracji przed Komisją Standardów amerykańskiej federacji felinologicznej - CFA, która oficjalnie uznała Maine Coony dopiero w roku 1959, niespełna sto lat po pierwszym, farmerskim pokazie tych wielkich kotów w Maine.

10 kwietnia 1985 roku Maine Coony zyskały zaszczytny status: "Rodzimych Kotów Stanu Maine".

 

Większość tekstu pochodzi z miesięcznika felinologicznego "KOT" nr 4 (44) kwiecień 2009

Autor: Wojciech -  Albert Kurkowski